Oznaczenia stężenia jonów wodorowych, przewodnictwa i soli rozpuszczalnych w wodzie zostaną omówione razem, ponieważ odczyn gleby, zawartość w niej chlorków oraz jej przewodnictwo najdogodniej jest mierzyć używając zawiesiny gleby. Mechaniczne wytrząsanie tej zawiesiny jest konieczne w przypadku pomiaru przewodnictwa celem ustalenia równowagi między glebą i wodą, a także pożądane w przypadku oznaczania odczynu gleby. Stosowanie takiego wytrząsania pozwala uzyskać bardziej powtarzalne wartości pH, niż tak często używane wytrząsanie jednominutowe. Całkowitą ilość soli rozpuszczalnych oznacza się metodą przewodnictwa, chlorki przez elektro- miareczkowanie odpowiedniej próbki zawiesiny, zaś stężenie jonów wodorowych ? potencjometrycznie na zrównoważonej zawiesinie. Żadne z tych oznaczeń nie wymaga sączenia. Połączenie wszystkich trzech oznaczeń jest najdogodniejsze wówczas, gdy konieczne jest zbadanie szeregu gleb. Jednak dla wygody tych, którzy wykonują tylko sporadyczne oznaczenia podano również inne metody. Aż do ostatnich czasów oznaczano zwykle odczyn gleby w rozcieńczonych zawiesinach wodnych lub w zawiesinach w 1 N chlorku potasu. Wprowadzenie elektrody szklanej pozwoliło na oznaczanie stężenia jonów wodorowych w glebach o znacznie ... czytaj dalej