Przygotowanie zawiesiny gleby do masowych oznaczeń przewodnictwa, chlorków i odczynu gleby. Za pomocą pipety
automatycznej przenosi się 100 ml przewietrzonej wody destylowanej do butli o szerokiej szyjce z twardego szkła, pojemności 200 ml, i dodaje 20 g gleby. Następnie zamyka się ją korkiem, wytrząsa mechanicznie przez 1 godzinę i umieszcza w pobliżu aparatu do pomiaru przewodnictwa celem ustalenia się temperatury. Zawiesiny z każdej gleby trzeba przyrządzić podwójnie. Teraz należy oznaczyć przewodnictwo , chlorki  i to w takim porządku, w jakim je wymieniono. Jeśli nie oznaczy się przewodnictwa przed oznaczeniem chlorków i stężenia jonów wodorowych, wówczas na pewno nieco chlorku potasu przedostanie się do zawiesiny i wyniki otrzymane dla zawartości soli będą za wysokie.
STĘŻENIE JONÓW WODOROWYCH
Stężenie jonów wodorowych w glebie można oznaczyć przez pomiar potencjału, powstającego w odpowiednim półogniwie elektrycznym lub też na zasadzie zabarwienia, jakie gleba da z roztworami odpowiednich wskaźników. Zagadnienie oznaczania odczynu gleby elektrometrycznie rozpada się na dwie, wyraźnie oddzielne czynności: 1) przygotowanie gleby, tzn. sporządzenie zawiesiny wodnej, w której ma być oznaczane pH i 2) prawidłowy pomiar pH w należycie przyrządzonej glebie, tzn. w zawiesinie wodnej. Zwykle druga część analizy natrafia na trudności określane zazwyczaj jako błędy elektrody. Właściwe oznaczenie odczynu gleby jest w tak znacznym stopniu zależne od szczegółów analitycznych, że jeśli wyniki otrzymane w różnych pracowniach mają być ściśle porównywalne, stosowana technika pomiaru musi być ujednolicona.

tagi: chlorki, pipeta automatyczna, przewodnictwp, temperatura, zawiesina gleby