W laboratorium rozgniata się wszystkie grudki i rozpościera próbę na dużej aluminiowej lub tekturowej tacy do powietrznego wysuszenia. W razie potrzeby zachowuje się jedną lub dwie większe grudki, obrazujące zwięzłość i barwę oryginalnej gleby. Po wysuszeniu powietrznym rozciera się próbę w moździerzu w taki sposób, aby rozkruszyć agregaty, nie rozcierając ani nie rozbijając elementarnych cząstek gleby. Efektywne zmielenie osiągnąć można przez roztłukiwanie i rozcieranie gleby drewnianym tłuczkiem w dużym, żelaznym moździerzu. Ciężką, gliniastą glebę rozciera się w młynku zaopatrzonym w tłuczek z twardego drzewa i moździerz wysłany gumą.
Glebę przesiewa się przez sito o okrągłych otworach średnicy 2 mm, a pozostający na nim materiał poddaje rozdrobnieniu w moździerzu. Odsiewanie i rozdrabnianie należy powtarzać tak długo, aż wszystkie agregaty przejdą przez sito i pozostaną tylko na nim kamyki i resztki organiczne. Przed odrzuceniem pozostałość na sicie należy zważyć dla określenia zawartości ?kamieni i żwiru” w oryginalnej próbie.
Drobną frakcję, która przeszła przez sito o 2 mm otworach’ waży się, miesza starannie i przechowuje w odpowiednich słojach. Etykiety należy umieścić na zewnątrz i wewnątrz słoja.
Do specjalnych oznaczeń, które przeprowadza się na odważonych ilościach gleby (np. przy oznaczaniu węgla organicznego i węglanu wapnia) stosuje się materiał bardziej rozdrobniony, aniżeli próba zasadnicza. W ten bowiem sposób zmniejsza się błędy wynikające ze sposobu pobrania próby. Do takich oznaczeń trzeba część próby zemleć tak drobno, aby przeszła ? jeśli to możliwe, przez sito o okrągłych otworach średnicy 0,5 mm. Twarde części, nie przechodzące przez takie sito, trzeba zmieszać z przesianą częścią próby.
Ze względu na dużą wagę, jaką przywiązuje się do obecności w glebach śladów miedzi, cynku i innych metali ciężkich, nie należy używać miedzianych i mosiężnych przyrządów przy rozcieraniu i innych zabiegach z próbami gleby. Szczególnie należy unikać sit mosiężnych, tym bardziej, że istnieją obecnie doskonałe sita różnej wielkości z nierdzewnej stali. Można również używać przyrządów aluminiowych lub żelaznych (nie galwanizowanych), jakkolwiek aluminium jest nieco za miękkie i łatwo podlega uszkodzeniom, a żelazo rdzewieje, jeśli nie jest przechowywane w suchym miejscu.
Oznaczenia azotanów, azotynów i amoniaku należy przeprowadzać bezpośrednio po pobraniu próby z pola, gdyż suszenie powietrzne takich prób jest niedopuszczalne.

tagi: frakcje, gleba, oznaczanie amoniaku, oznaczanie azotynów, Oznaczenia azotanów, Przygotowanie próbek