Elektroda chinhydronowa może być używana przy zastosowaniu jako półogniwa porównawczego, wzorcowego półogniwa kalomelowego, zamiast półogniwa chinhydronowego Yeibela. Odpowiednie półogniwo kalomelowe. Półogniwo to jest często chętniej stosowane wówczas, gdy układ elektrod jest zestawiony na stałe. Jednak takie urządzenie ma niewiele zalet w porównaniu z poprzednio opisanym, ponieważ półogniwo Veibela w razie potrzeby można bardzo łatwo zestawić każdego dnia. Co więcej, gdy stosuje się półogniwo kalomelowe zmiana znaku biegunów zachodzi w pH około 7,8 i wtedy gdy przewiduje się, że gleba będzie bardziej zasadowa, koniecznym jest włączenie do obwodu przełącznika do zmiany biegunów. Ponieważ w przypadku elektrody Veibela zmiana znaku biegunów zachodzi w pH 2,03, zatem można pokryć całą skalę odczynu gleb bez odwracania znaku biegunów. Wartości potencjałów półogniwa kalomelowego w różnych temperaturach można znaleźć w ogłoszonych tablicach.
Odczyn gleby: metoda z zastosowaniem elektrody szklanej.
Zwykłe potencjometry nie są dostatecznie czułe na małe prądy, wytwarzane przez elektrodę szklaną. Dla pomiaru tych prądów najlepiej nadaje się potencjometr wyposażony w lampy elektronowe, który ze względu na wygodne posługiwanie się nim całkowicie wyrugował elektrometr kwadrantowy. Do elektrody szklanej używa się różnych półogniw porównawczych. Mogą mieć tu zastosowanie półogniwa: chinhydronowe, chlorosrebrowe lub kalomelowe. Przy pracy z glebami najchętniej używane są, jak to pierwotnie zastosował Kerridge, dwa półogniwa kalomelowe nasycone, skompensowane wzajemnie względem siebie. Jeśli elektrodę szklaną wypełni się roztworem buforowym Veibela o pH 2,03, to wówczas można pokryć cały zakres pH powyżej tej wartości bez zmiany znaku biegunów w układzie. Upraszcza to wymagania co do izolacji; wówczas tylko elektroda kalomelowa, ujemna w stosunku do szklanej, wymaga specjalnie odpornej izolacji. Cały zestaw umożliwia bardzo wygodne manipulacje, a błędy spowodowane potencjałem połączeń zostają wyeliminowane.
Odczynniki. Wzorcowe roztwory buforowe. Niezbędny zestaw roztworów buforowych uzyskuje się w sposób opisany niżej.
Roztwór Veibela o pH 2,03. Rozpuścić 6,710 g chlorku potasu w wodzie, dodać 100 ml 0,1 N kwasu solnego i rozcieńczyć do 1 litra.
0,05 M kwaśny ftalan potasu o pH 3,97. Rozpuścić 10,207 g soli jednopotasowej kwasu ftalowego i rozcieńczyć do 1 litra.
Roztwory buforowe fosforanów według Sorensena. Rozpuścić w wodzie odpowiednie, wskazane w tablicy 3, ilości fosforanu jednopotasowego (KH2PO,j) i fosforanu dwusodowego (Na2HP04’2H20), a następnie rozcieńczyć roztwory do 1 litra.
Roztwór boranu sodowego o pH 9,16. Rozpuścić 4,768 g boranu sodu i 3,728 g chlorku potasu w wodzie. Rozcieńczyć do 1 litra.
Wszystkie opisane roztwory buforowe przyrządza się łatwo i nie wymagają one użycia mianowanego roztworu wodorotlenku sodu. Jeśliby ktoś wolał, może zastosować również roztwory buforowe z serii Clarka i Luba. Inna użyteczna seria roztworów buforowych została opracowana przez Mcllvain e’a,
Analiza gleby ? 3 n podana przez Clarka1. Można łatwo przyrządzić roztwory buforowe o pH w zakresie 2,2?8,0 wychodząc z dwu roztworów podstawowych (0,2 M fosforanu dwusodowego i 0,1 M kwasu cytrynowego).

tagi: Analiza gleby, bufor, elektroda kalomelowa, elektroda szklana, półogniwa kalomelowe