Odczyn gleby: metoda z zastosowaniem elektrody chinhydronowej z półogniwem kalomelowym i elekrody szklanej cz II
Zestaw aparatury. Półogniwo kalomelowe. Półogniwa kalomelowe określa się jako 1 N lub 1/10 N, lub też nasycone w zależności od stężenia użytego w ogniwie chlorku potasu. Przy pracy rutynowej lepsze są półogniwa kalomelowe nasycone. Ponieważ w zestawie używanym do elektrody szklanej dwa półogniwa kalomelowe są sobie przeciwstawne, bezwzględna wartość ich potencjału nie jest sprawą ważną tak (Hugo, jak długo wartość ta jest stała; jakiekolwiek różnice pomiędzy dwoma ogniwami są wyrównane automatycznie w czasie kalibracji .Raz sporządzone półogniwo kalomelowe może służyć bardzo długo.
Celem sporządzenia nasyconej elektrody kalomelowej, należy wymyć naczynie A i wypłukać je wodą. Następnie dodać rlęci tak, aby na dnie naczynia utworzyła się warstwa grubości 7 10 mm, tzn. dostatecznie gruba, aby zapewnić kontakt z drutem platynowym, który wkłada się później. Teraz umieścić ponad rtęcią warstwę mieszaniny kalomelu i rtęci na grubość około 10 mm. Wówczas napełnić naczynie elektrodowe nasyconym roztworem kalomelu i chlorku potasu tak, aby roztwór sięgał powyżej bocznego ramienia. Równocześnie napełnić ramii; boczne (roztwór kalomelu i chlorku potasu sporządza się przez wytrząśnięcie nasyconego roztworu chlorku potasu z niewielką ilością elektrolitycznego kalomelu i pozostawienie tego roztworu nad kalomelem do odstania) i włożyć bagietkę szklaną z przymocowanym do niej drucikiem platynowym, uważając aby drucik zetknął się z warstwą rtęci na dnie. Elektroda kalo- inelowa jest gotowa do użytku. Następnie napełnić kulisty zbiornik na górze nasyconym roztworem chlorku potasu, służącym do przepłukiwania rurki bocznej i odnawiania po każdym oznaczeniu połączenia cieczy na szlifowanym kapturku szklanym. W czasie, gdy elektrody nie używa się, dolny koniec naczynia elektrodowego powinien być zanurzony pod powierzchnią wody w małej zlewce, co zapobiega przywieraniu szlifowanego kapturka.
Elektrody szklane. Bardzo polecana jest, elektroda szklana typu wklęsłego, model Kerridge’a.
Trzon elektrody, długości 17?18 cm, zrobiony jest z rurki o średnicy 13 mm z miękkiego szkła sodowego. Banieczka o średnicy 22?28 mm jest wydmuchana ze specjalnego szkła elektrodowego Corning 015. Wklęsłą część banieczki o średnicy 14?20 mm stanowi cienka membrana, która jest dobrze chroniona od mechanicznego uszkodzenia. Dobrze wykonana elektroda wykazuje w temperaturze 15° opór elektryczny wielkości 5?10 megaomów. Opór ten spada bardzo szybko ze wzrostem temperatury.
Według drugiego komunikatu Komisji do Spraw Odczynu Gleby Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego (Soil Reaction Committee of the International Society of Soil Science) nie stwierdzono znaczniejszych różnic między elektrodą modelu
Kerridge’a a elektrodami typu Mac Innesa i Dole’a. Elektroda modelu Kerridge’a ma jednak znacznie niższy opór, co zmniejsza możliwość ucieczki prądu poprzez izolację.
Aby oczyścić nową elektrodę należy moczyć ją przez 2?3 dni w N/10 kwasie solnym, po czym spłukać wodą. Jeśli zachodzi potrzeba szybkiego użycia nowej elektrody, wówczas, jak często stwierdzano, wystarcza oczyszczenie jej rozcieńczonym kwasem solnym, napełnienie wodą i umieszczenie w zlewce z wrzącą wody na 15 minut. Elektrody w czasie, gdy się ich nie używa, należy przechowywać napełnione wodą (lub roztworem Veibela), zanurzone w zlewce z wodą. Wszystkie nowe elektrody należy sprawdzić czy wykazują zależność liniową zmiany potencjału od zmiany stężenia jonów wodorowych, używając w tym celu dwu lub I rzęch roztworów buforowych tak dobranych, aby obejmowały one zakres odczynu gleb, które mają być poddane oznaczeniu Nic należy używać elektrody, której wskazania odbiegają od wartości teoretycznej o więcej niż 1 mV w zakresie pH do 8,5 lub o więcej niż 3?4 mV w zakresie pH do 10.
tagi: bagietka szklana, chlorek potasu, nowe elektrody, Półogniwo kalomelowe, Zestaw aparatury