Odczyn gleby powinien być oznaczony w temperaturze możliwie zawartej w granicach 18?20°. Jeśli oznaczenie przeprowadza się w innej temperaturze, to powinno być to wyraźnie zaznaczone. Zgodnie z R. J. B e s t e m  błędy przy oznaczaniu w innej temperaturze są małe z wyjątkiem przypadku, gdy stosuje się elektrodę chinhydronową w odczynach zasadowych, leżących poza normalnym zakresem jej pracy. Należy unikać wahań temperatury w czasie trwania serii oznaczeń, ponieważ wymaga to częstego ponownego kalibrowania układu elektrody porównawczej. Wszystkie metody elektrometryczne  których mierzy się stężenie jonów wodorowych w środowisku wodnym, mogą być obciążone poważnymi błędami w wyniku powstania potencjałów na połączeniach lub styku pomiędzy zawiesiną a półogniwem porównawczym. Dla zmniejszenia tych błędów ważny jest zamierzony sposób zestawienia elektrod. W niektórych zestawach używa się do połączenia rurek wypełnionych agarem zawierającym chlorek potasu, w innym stosuje się nasycony chlorek potasu. Jeśli używa się mostka agarowego, jak w zestawie opisanym na str. 28, to rurka powinna być zanurzona tuż pod powierzchnią zawiesiny, w pewnym oddaleniu od elektrody platynowej. Rurki z agarem, w czasie gdy się ich nie używa, powinny być ... czytaj dalej

W przypadku gleb europejskich, zetknięcie się ich z wodą w ciągu 1 minuty przed wykonaniem oznaczenia wystarcza dla uzyskania stanu równowagi. Jednak wiele gleb australijskich nie osiąga równowagi z taką samą szybkością, zatem, jeśli chce się otrzymać wartości powtarzalne, konieczne jest stosowanie mechanicznego wytrząsania gleby z wodą. Przy wytrząsaniu przez 1 godzinę prawie zawsze osiąga się równowagę, toteż ten okres został przyjęty dla wszystkich gleb. Wiele przesunięć potencjału elektrody obserwowanych wówczas, gdy zawiesinę sporządzono bez mechanicznego wystrząsania może być przypisana temu, że nie została osiągnięta równowaga pomiędzy glebą a zawiesiną. Chcąc uniknąć zmian pH w czasie przyrządzania zawiesiny, należy zwrócić szczególną uwagę na gleby lekkie, piaszczyste oraz na inne gleby słabo zbuforowane. Używana do oznaczeń woda destylowana powinna być doprowadzona do równowagi z atmosferą przez przepuszczanie przez nią pęcherzyków powietrza w ciągu 24 godzin. Powietrze w tym celu należy pobierać z zewnątrz budynku laboratoryjnego. Zwykła woda destylowana zawiera zmienne ilości dwutlenku węgla, a to zmienia stężenie jonów wodorowych, szczególnie w przypadku gleb lekkich. Również szkło laboratoryjne złej ... czytaj dalej

Przygotowanie zawiesiny gleby do masowych oznaczeń przewodnictwa, chlorków i odczynu gleby. Za pomocą pipety automatycznej przenosi się 100 ml przewietrzonej wody destylowanej do butli o szerokiej szyjce z twardego szkła, pojemności 200 ml, i dodaje 20 g gleby. Następnie zamyka się ją korkiem, wytrząsa mechanicznie przez 1 godzinę i umieszcza w pobliżu aparatu do pomiaru przewodnictwa celem ustalenia się temperatury. Zawiesiny z każdej gleby trzeba przyrządzić podwójnie. Teraz należy oznaczyć przewodnictwo , chlorki  i to w takim porządku, w jakim je wymieniono. Jeśli nie oznaczy się przewodnictwa przed oznaczeniem chlorków i stężenia jonów wodorowych, wówczas na pewno nieco chlorku potasu przedostanie się do zawiesiny i wyniki otrzymane dla zawartości soli będą za wysokie. STĘŻENIE JONÓW WODOROWYCH Stężenie jonów wodorowych w glebie można oznaczyć przez pomiar potencjału, powstającego w odpowiednim półogniwie elektrycznym lub też na zasadzie zabarwienia, jakie gleba da z roztworami odpowiednich wskaźników. Zagadnienie oznaczania odczynu gleby elektrometrycznie rozpada się na dwie, wyraźnie oddzielne czynności: 1) przygotowanie gleby, tzn. sporządzenie zawiesiny wodnej, w której ma być oznaczane pH i 2) prawidłowy pomiar pH w należycie ... czytaj dalej

Oznaczenia stężenia jonów wodorowych, przewodnictwa i soli rozpuszczalnych w wodzie zostaną omówione razem, ponieważ odczyn gleby, zawartość w niej chlorków oraz jej przewodnictwo najdogodniej jest mierzyć używając zawiesiny gleby. Mechaniczne wytrząsanie tej zawiesiny jest konieczne w przypadku pomiaru przewodnictwa celem ustalenia równowagi między glebą i wodą, a także pożądane w przypadku oznaczania odczynu gleby. Stosowanie takiego wytrząsania pozwala uzyskać bardziej powtarzalne wartości pH, niż tak często używane wytrząsanie jednominutowe. Całkowitą ilość soli rozpuszczalnych oznacza się metodą przewodnictwa, chlorki przez elektro- miareczkowanie odpowiedniej próbki zawiesiny, zaś stężenie jonów wodorowych ? potencjometrycznie na zrównoważonej zawiesinie. Żadne z tych oznaczeń nie wymaga sączenia. Połączenie wszystkich trzech oznaczeń jest najdogodniejsze wówczas, gdy konieczne jest zbadanie szeregu gleb. Jednak dla wygody tych, którzy wykonują tylko sporadyczne oznaczenia podano również inne metody. Aż do ostatnich czasów oznaczano zwykle odczyn gleby w rozcieńczonych zawiesinach wodnych lub w zawiesinach w 1 N chlorku potasu. Wprowadzenie elektrody szklanej pozwoliło na oznaczanie stężenia jonów wodorowych w glebach o znacznie ... czytaj dalej